Ik ben een vrouw van 40 jaar, ben getrouwd en heb een zoon van 12 jaar oud.

Nu 2 jaar geleden, in Juli 2008, werd er borstkanker bij me geconstateerd.
Na 16 weken TAC chemotherapie werd mijn rechterborst geamputeerd,
kreeg ik een okselkliertoilet, en volgden er nog 5 weken bestraling.

Nu kijk ik terug op een drukke, rare en hectische periode waarin ik geleefd werd,
en hebben de wekelijkse ziekenhuisbezoeken plaats gemaakt voor halfjaarlijkse controles. Iedere keer is het toch weer een beetje eng en ben ik de dagen ervoor iets onrustig omdat ik dan weer even stil sta bij hetgeen er had kunnen gebeuren of kan gebeuren. Gelukkig zijn de uitslagen iedere keer weer goed.

Op 4 Februari 2011 heb ik een borstreconstructie gekregen. Het zou een DIEP flap operatie worden: een nieuwe borst gemaakt van lichaamseigen weefsel van huid en vet van de buik.

Tijdens deze operatie heeft de plastisch chirurg besloten om toch een TRAM flap te doen, hierbij word naast het vet en huid ook nog een rechte buikspier verwijderd.

De operatie was pittig en de buikwond was groot en ongemakkelijk, maar het resultaat ben ik erg blij mee! Natuurlijk is de nieuwe borst niet helemaal zoals de oude was en verschilt dus ook van de andere "oude" borst. Ook zit er geen gevoel in. Toch vind ik hem fantastisch! 

De rust is dus weer een beetje teruggekeerd, en alles kan weer een beetje normaal worden. Alhoewel? Zoals vroeger word het nooit meer, maar dat is ook niet erg.
Ik ben voor mijn gevoel sterker geworden, en ik kan meer genieten van minder.
Borstkanker heeft me veranderd, zowel negatief als positief!

Op 13 Maart 2010 heb ik voor het Adamas Inloophuis in Nieuw Vennep meegelopen met een modeshow die speciaal georganiseerd was voor en door vrouwen met borstkanker. In de show werd er (prothese) lingerie, badkleding, vrijetijdskleding en avondkleding geshowd. Dit, om te laten zien, dat je als vrouw nog steeds kan stralen na borstkanker, en dat deden we!

Al deze vrouwen die borstkanker hadden (gehad) straalden zoveel levenslust uit op het podium en het publiek zag dat ook. Dit was ontroerend en pakkend. Juist door wat we hebben meegemaakt hebben we besloten om alles uit het leven te halen, van iedere dag te genieten zoals die komt en te stralen!

Als grote verassing kwamen de kinderen van een aantal vrouwen ook een ronde meelopen, waaronder mijn zoon van 11. Want kanker heb je niet alleen, maar samen met je hele gezin.